تاریخ حقوق عمومی در جهان سرشار از تجربههایی است که نشان میدهد بزرگترین آسیبها به آزادیهای ملتها، نه در دوران آرامش، بلکه در فضای ترس و اضطرار رخ داده است؛ زمانی که برخی میکوشند ضرورت امنیت را در برابر حاکمیت قانون قرار دهند، حال آنکه امنیت واقعی دقیقاً در دل قانون متولد میشود، نه بیرون از آن.
هیچ وضعیت فوقالعادهای، اصل کرامت انسان را از میان نمیبرد.
هیچ بحرانی، حق دفاع، اصل برائت، منع تجسس و مصونیت حریم خصوصی را بیاعتبار نمیکند. ضابط دادگستری و هر مقامی نیز تنها در حدود اختیارات مصرح قانونی مشروعیت دارند و خروج از این حدود، نه تأمین امنیت، بلکه عدول از عدالت است.
پایبندی به قانون در روزهای آرام، فضیلتی حقوقی است؛ اما پایبندی به قانون در روزهای بحران، نشانه بلوغ حکمرانی و معیار واقعی عدالت است. هنر نظام حقوقی آن نیست که تنها در شرایط عادی از حقوق مردم سخن بگوید؛ بلکه آن است که در دشوارترین شرایط نیز مرز میان «اقتدار قانونی» و «تعدی به حقوق ملت» را حفظ کند.
بدون دیدگاه